[SF] My love and my cat., Onew x Key [ PG-13 ] (Shinee)

posted on 14 Jun 2010 22:32 by garfieldgoto

 

“ ฮัดชิ้วววว !!!!!!!” อนยูเอามือขยี้จมูกตัวเองก่อนจะหันไปที่ตัวเจ้าปัญหาที่ทำให้เขาจามไม่หยุดหย่อนอยู่
ตอนนี้ “ อย่าเข้ามาใกล้ฉันนะซากวา แกก็รู้นิว่าฉันแพ้ขนแมว” คนตัวสูงสั่งห้ามสัตว์เลี้ยงตัวน้อยประหนึ่งว่าคุยกันรู้เรื่อง แต่เจ้าแมวน้อยกลับไม่รับรู้คำสั่งของเจ้านายซะอย่างนั้น มันค่อยๆย่างก้าวเข้ามาหาอนยูที่นั่งตัวแข็งอยู่บนเก้าอี้เปียโน


“ ไม่เอาน่าซากวา” คีย์ที่เพิ่งมาถึงรีบวิ่งเข้ามาคว้าตัวของเจ้าแมวน้อยขึ้นอุ้มทันที “ แอบหนีออกมาจากห้องอีกแล้วนะ”


“ อ๊ะ! คีย์มาแล้ว ฮัดชิ้ว!!” คนอายุมากกว่ารีบลุกจากเก้าอี้ก่อนจะสวมกอดคีย์ทันที แต่ไม่วายไอ้อาการแพ้ขนสัตว์ก็กำเริบอีกจนได้


“ เดี๋ยวผมเอาซากวาไปไว้ในห้องก่อนนะ แล้วจะมาทำอาหารให้” คนตัวเล็กกว่าก่อนจะผละตัวออกจากอ้อมกอดของอนยู อีกคนทำได้แต่เพียงยิ้มเจื่อนๆไปให้ ตอนนี้ที่ทำได้ก็คือการนั่งรอคีย์ที่เอาเจ้าแมวน้อยกลับไปไว้ในห้องหลังจากที่มันหนี
ออกมา แล้วมาสร้างปัญหาให้กับเขา คีย์ชอบเลี้ยงสัตว์เขารู้ดี และในบรรดาสัตว์เลี้ยงที่คีย์ชอบที่สุด และพอจะเลี้ยงได้ก็คือ แมว แต่มาติดอยู่ตรงที่เขาดันมาแพ้ขนสัตว์นี้ซิ ไม่รู้จะแก้ยังไงดีเหมือนกันกับปัญหาชิ้นใหญ่ชิ้นนี้


เฮ้อ!
…ทำไมความรักของเขามันถึงต้องมีอุปสรรคด้วยนะ


*


“ มาแล้วครับพี่อนยู” คนตัวเล็กวิ่งมาสวมกอดคนรักที่กำลังเพลิดเพลินกับการบรรเลงเปียโนที่ตนชื่นชอบนักหนา
ด้วยความคิดถึง “ ไม่เจอพี่อนยูตั้ง 6 ชั่วโมงคิดถึงจะแย่”


“ ปากหวานจังนะเรา อย่างนี้ต้องให้รางวัลซะแล้วล่ะ” ไม่พูดเปล่าอนยูเอี้ยวตัวกลับมารวบร่างของคีย์ไว้ในอ้อมกอดก่อนจะฝั่งจมูกลงกับแก้มน
ิ่มๆนั้นอย่างหมั่นเขี้ยว “ งั้นวันนี้ไปทานข้าวนอกบ้านกันดีไหมครับ”


“ เอ่อ…” คีย์อ้ำอึ้ง …ไม่อยากรบกวนพี่อนยูเลย


“ ไม่รบกวนหรอกน่า เราเป็นแฟนกันนิ” พูดเองก็แอบเขินเองไม่น้อย อนยูเลยพยายามกลบเกลื่อนอาการเขินของตัวเองด้วยการล้อแก้มขาวๆของคีย์ที่กำลังเปลี่ย
นเป็นสีแดงระเรื่อ


“ เต้าหู้นิสัยไม่ดี ตัวเองก็เขินแล้วยังจะแกล้งคนอื่นอีก” คนตัวเล็กตีเข้าที่แขนของคนรักเบาๆ


“ ฮ่าๆ รู้ด้วยเหรอเนี่ย” เหมือนจะเป็นคำถามที่ไม่ต้องการคำตอบ อนยูวางมือบนหัวของคีย์ก่อนจะขยี้มันเบาๆด้วยความเอ็นดู และที่ทั้งคู่ก็ก้าวผ่านออกมาจากห้องพักและมุ่งหน้าไปยังร้านอาหารที่อยู่ไม่ใกล้ไม่
ไกลนักจกห้องพักซึ่งไปด้วยกันเป็นประจำ



*


“ อ้าวหนูคีย์หนูอนยู ด้านในเลยลูก” ป้าเจ้าของร้านที่ดูจะคุ้นเคยกับทั้งคู่เอ่ยต้อนรับก่อนจะหันไปสนใจกับอาหารที่ต้องท
ำของตนต่อ คีย์และอนยูยิ้มบางๆก่อนจะก้มตัวเพื่อเป็นการทักทายแก่หญิงสาววัยหลางคน


“ เหมือนเดิมนะครับป้า” ด้วยความคุ้นเคยกันจนจำได้คีย์จึงเอ่ยสั่งอาหารกับเจ้าของร้านเหมือนทุกครั้ง ก่อนที่ทั้งคู่จะพากันมานั่งอยู่ที่โต๊ะด้านในสุดของร้าน ซึ่งก็เป็นโต๊ะประจำอีกเหมือนกัน


“ บรรยากาศดีเหมือนเดิมเลยเนอะ” อนยูมองสำรวจร้านอาหารที่ถูกตกแต่งแบบธรรมดาๆ แต่ก็ดูสะอาดและเรียบร้อยเหมือนกับทุกๆครั้งที่มา


“ แน่นอนก็คีย์เป็นคนค้นพบร้านนี้นิ” คนตัวเล็กพูดด้วยท่าทางภูมิใจเสียเต็มประดา


“ โม้จริงๆเลยนะเรานะ” อนยูหัวเราะน้อยๆกับท่าทางน่ารักๆของคีย์ ก่อนที่จะถูกขัดจังหวะด้วยอาหารที่สั่งไว้เมื่อสักครู่นี้มาวางอยู่ตรงหน้า


“ นึกว่าจะลืมร้านป้าซะแล้ว หายกันไปตั้งหายวัน” หญิงสาวที่อายุรุ่นราวคราวเดียวกับแม่ของอนยูและคีย์เอ่ยด้วยสีหน้าติดจะน้อยใจนิดๆ


“ ขอโทษครับป้า พอดีงานยุ่งๆนะ อีกอย่างช่วงนี้พี่อนยูก็ต้องซ้อมเปียโน ผมเลยทำอาหารกินกันเองนะครับ”


“ แหม! มีออกรับแทนกันด้วย น่ารักจริงๆนะ” ป้าเจ้าของร้านพูดอย่างล้อๆ ก่อนจะหันมาทางอนยู “อย่าปล่อยให้หลุดมือล่ะหนูอนยู ถ้าปล่อยหลุดมือเมื่อไหร่ ป้ายึดหนูคีย์จริงๆนะ”


“ ไม่หลุดแน่นอนครับ น่ารักอย่างนี้ใครจะกล้าปล่อย”


“ อ๊ะ! ลูกค้าเข้าร้านอีกแล้ว งั้นป้าขอตัวก่อนล่ะกันนะจ๊ะ ทานกันให้อร่ยล่ะ” ป้าเจ้าของร้านว่าก่อนจะเดินกลับไปหน้าร้านเหมือนเดิม คีย์อมยิ้มกับความน่ารักของเธอจนอนยูอดที่จะแซวไม่ได้


“ อย่าบอกนะว่าหลงรักป้าเจ้าของร้าน พี่ไม่ยอมนะคีย์” อนยูพองลมเต็มแก้ม จนคีย์เอานิ้วมาจิ้มแก้มบวมๆนั้นจนมันแฟบลง


“ แล้วพี่จะยอมปล่อยผมรึเปล่าล่ะ”


“ ปล่อยได้ไงล่ะ น่ารักซะขนาดนี้”


“ พี่อนยูบ้า”


“ เขินล่ะซิ”


“ ก็ใช่ เอ้ย ไม่ใช่ซะหน่อย”


“ แล้วหน้าแดงทำไมล่ะครับ”


“ ก็อากาศมันร้อน” คีย์ว่าก่อนจะเงยหน้าขึ้นไปรับแรงลมกับพัดลมเพดานตัวใหญ่ “ ร้อนจริงๆนะพี่”


“ งั้นพี่ช่วยดับร้อนให้” ไม่พูดเปล่าอนยูตั้งท่าจะลุกขึ้นจากเก้าอี้ฝั่งของตัวเองมานั่งข้างๆคีย์ แต่ก็โดนคนตัวเล็กร้องห้ามไว้ซะก่อน


“ ไร้สาระน่า กินๆเข้าไปเลยข้าวนะ”


“ กินคีย์แทนไม่ได้เหรอครับ”


“ เออพี่อนยูพรุ่งนี้มีแสดงโชว์เปียโนใช่ไหมอ่ะ”


“ ทำเป็นเปลี่ยนเรื่อง”


“ ไม่ชอบเลยคนรู้ทันเนี่ย” เมื่อถูกจับได้ว่าตัวเองตั้งใจจะเปลี่ยนเรื่องก็คีย์ก้มหน้าก้มตาทานอาหารในจานตัวเอ
งต่อโดยที่ไม่เอ่ยพูดอะไรอีก ไม่ใช่เพราะโกรธ แต่เป็นเพราะเขินตั้งหาก ยิ่งพูดก็ยิ่งทำให้เขิน ชักจะไม่ชอบผู้ชายที่ชื่อ อนยู ซะแล้วซิ ชอบทำให้ระบบสูบฉีดเลือดในตัวเขาไม่ปกติได้อยู่เรื่อย


“ พรุ่งนี้เหรอ อ่อใช่ๆ พี่มีโชว์ที่หอประชุมที่มหาลัยโซลนะ” อนยูว่า กลัวคีย์จะเขินจนระเบิดตายหรอกนะ ถึงได้หยุดล้อ


“ ผมไปดูได้ป่ะ”


“ ไปได้ซิ แต่อย่าเอาซากวาไปด้วยนะ”


“ อ้าวทำไมอ่ะ”


อนยูทำหน้าเครียด “ ก็พี่แพ้ขนแมว จะหอมจะกอดคีย์แต่ล่ะที ไม่จามเพราะแพ้ขนแมว ก็โดนซากวาข่วนแทนทุกที TT” อนยูทำหน้าเศร้าประกอบคำพูด


“ เอ่! สงสัยซากวาจะหึงพี่แน่เลย” คีย์ว่ายิ้มๆ ก่อนจะรวบช้อน ส้อม ของตัวเองไว้ที่มุมจาน


“ อ้าวอิ่มแล้วเหรอ” อนยูที่นั่งรอคีย์ทานข้าวเสร็จเอ่ยทัก เพราะตัวเองนะทานเสร็จได้สักพักแล้ว คนตัวเล็กไม่ตอบเพียงแต่พยักหน้าน้อยๆ


“ กลับบ้านกัน” ยังไม่ทันที่อนยูจะได้ลุกจากเก้าอี้ คีย์ก็รีบคว้าข้อมือของคนรักเอาไว้ทันที


“ อ้าว! จะรีบกลับไปไหนล่ะคีย์”


“ ก็ผมลืมให้อาหารซากวานะซิ TT” คีย์ทำหน้ารู้สึกผิดเสียเต็มประดาจนอนยูอดขำไม่ได้ …นี้ถ้าให้เลือกระหว่างเขากับแมว คีย์จะเลือกอะไรกันนะ - -‘


“ อิจฉาเจ้าซากวามันจริง จริ๊ง”


“ ไม่ต้องพูดเลยนะพี่อนยู ไปจ่ายเงินแล้วจะได้รีบกลับ” คีย์ทำหน้าบูด ชอบทำเป็นน้อยใจเขาอยู่เรื่อย เดี๋ยวก็เอาแมวมาทำแฟนแทนซะหรอก


“ อย่าคิดจะเอาไอ้ซากวามาทำแฟนแมนพี่เด็ดขาด ไม่งั้นพี่จะปล้ำไอ้ซากวาของคีย์จริงๆด้วย” อนยูพูดดักคอคีย์ทันที


“ ซากวามันตัวผู้นะพี่”


“ นี่คีย์คิดว่าพี่จะทำจริงเหรอ”


“ คิดซิ”


“ โหดร้าย”


ว่าแล้วทั้งคู่ก็เดินออกจากร้านอาหารเพื่อมุ่งหน้ากลับยังห้องพักทันที มีหยอกล้อกันบ้างตามประสาแต่ก็ไม่ได้ทำอะไรโจ่งแจ้งจนทำให้คนอื่นตกใจ(?)


*


“ เดี๋ยวผมมานะ” ว่าแล้วคีย์ก็วิ่งหายเข้าไปในห้องนอนที่เคยเป็นของผม แต่ตอนนี้ถูกเจ้าแมวซากวายึดเอาไปแล้ว แต่ก็ถือว่าคุ้มเพราะผมได้ห้องนอนใหม่คือห้องเดียวกับคีย์ที่อยู่ติดๆกัน นี้ผมต้องขอบคุณมันรึเปล่าที่หลงทางมาให้แฟนผมจับมาเลี้ยงเนี่ย …


คีย์รู้ว่าผมแพ้ขนสัตว์ทุกชนิด แต่ผมก็ทนเห็นสีหน้าเศร้าๆของคีย์ไม่ได้หรอก ที่จะต้องยืนมองอาลัยอาวรณ์เจ้าแมวนี้เดินจากไป ผมก็เลยตัดสินใจยกห้องนอนของตัวเองให้มันไปซะเลย เพื่อที่คีย์จะได้เลี้ยงมันได้ และไม่มียุ่งกับผม


“ พี่อนยูซากวาหายไป” คีย์วิ่งหน้าตาตื่นออกมาหาผม ก่อนที่น้ำตาจะคลอเบ้า


“ ห๊ะ! จริงเหรอไม่มั้งคีย์ มันคงหนีออกมาเที่ยวเล่นอยู่ห้องเหมือนเมื่อกี้นี้แหละมั้ง” ผมปลอบโยนคีย์ด้วยการรวบร่างของเขาเข้ามากอดเอาไว้หลวมๆ คีย์เป็นพวกอ่อนไหว และผูกพันกับคนและสัตว์ง่าย จึงไม่แปลกที่เรื่องแบบนี้จะทำให้คีย์เสียน้ำตาได้ง่ายๆเช่นกัน


“ พี่ผมทำยังไงดี” คีย์ซุกหน้าลงกับไหล่ของผมก่อนจะปล่อยโฮออกมาชุดใหญ่ ผมก็ทำได้แค่เพียงพูดปลอมและลูบหลังเขาเบาๆ


“ พี่เคยอ่านในหนังสือ แมวมันจำทางแม่นเดี๋ยวมันก็กลับมาเชื่อพี่ซิครับ”


“ แล้วถ้า ฮึก มันไม่กลับมาล่ะ ฮื่อ”


“ คีย์รักมันมันก็รักคีย์ มันต้องกลับมาซิครับ” ผมว่าก่อนจะจูบซับน้ำตาที่แก้มของคนตัวเล็กเบาๆ


“ ไว้พรุ่งนี้พี่แสดงโชว์เสร็จแล้วเราค่อยกลับมาตามหามันนะครับ นี้ก็ดึกแล้วด้วย” ผมเหลือบมองนาฬิกาที่ฝาผนังก่อนจะค่อยๆช้อนร่างของคนรักขึ้นในอ้อมแขน


“ อ๊ะ!พี่อนยู”


“ พี่ไม่ปล้ำคีย์ตอนนี้หรอกน่า”


“ บ้าเหรอ”


“ โอเคหลับได้แล้วครับ เดี๋ยวพี่กล่อมเองนะ”


“ ผมไม่ใช่เด็กแล้วนะ” คีย์ว่าก่อนจะพลิกตัวหนีไปอีกทาง


“ ไม่ใช่เด็กแล้วยิ้มทำไมหว่า?”


“ ไม่พูดกับพี่แล้ว แซวอยู่ได้”


ผมยิ้มกับท่าทางอันน่ารักของคีย์ก่อนจะล้มตัวลงนอนข้างๆ







เฮ้อ !
นี้สรุปคืนนี้ พวกผมสองคนคงไม่ได้อาบน้ำซินะ = =’a




*



“ พี่อนยูตื่นเร็ว วันนี้มีงานนะ”


ผมขยี้ตาก่อนจะพลิกหนีไปอีกทาง “ ขออีกสิบนาทีนะครับ”


“ พี่อนยู ตื่นเถอะนะ”


พลึบ !!!!!!!!


ผมคว้าร่างของคีย์เข้ามากอดก่อนจะก้มกระซิบที่ข้างหู เหมือนที่เขาทำกับผมเมื้อกี้ “ อยากให้พี่ตื่นหรืออย่างอื่นตื่นกันแน่ครับคีย์ ทำแบบนี้นะ”


“ ทะลึ่ง”


“ อ๊ะ! พี่ยังไม่ได้พูดอะไรทะลึ่งเลยนะ คีย์คิดไปเองอีกแล้วอ่ะ” ผมว่าก่อนจะคลายอ้อมแขนของตัวเองออกจากร่างของคีย์ “ วันนี้พี่มีโชว์นิ อ่า! ขอบคุณที่ปลุกนะครับที่รัก”


“ ไม่ต้องมาหอมแก้มผมเลยนะ ฟันก็ยังไม่ได้แปรงตั้งแต่เมื่อคืน “ คีย์ว่าก่อนจะลุกขึ้นจากเตียง


“ อ้าวจะไปไหนนะคีย์” ผมถามเมื่อเห็นว่าคีย์กำลังจะก้าวออกไปนอกตัวห้อง


“ ให้อาหารซา…” คนตัวเล็กเงียบลงก่อนจะก้มหน้านิ่ง “ แหะๆ ผมลืมไปว่าซากวาไม่อยู่แล้ว งั้นเช้านี้ผมก็ไม่มีอะไรทำนะซิ งั้นผมออกไปดูทีวีรอพี่อาบน้ำที่ห้องนั่งเล่นนะ”


“ คีย์…” ผมรู้ว่าคีย์เศร้าแค่ไหนที่ซากวาหายไป แต่จะทำยังไงได้เมื่อในวันนี้ผมก็มีงานแสดงเปียโนตั้งแต่เช้าและคีย์ก็สัญญาแล้วว่าจ
ะไปดูการแสดงเปียโนที่ผมรักนักหนาของผม ซึ่งคีย์คงจะไม่ผิดสัญญากับผมแล้วไปตามหาซากวาแน่ๆ ผมรู้นิสัยคีย์ดี





*



“ พี่เล่นเปียโนเพราะที่สุดในโลกเลยนะ” คนตัวเล็กว่าก่อนจะชูนิ้วโป้งให้ผม ในร้อยยิ้มหวานๆของคีย์แต่ทำไมผมถึงรู้สึกว่ามันถึงแฝงด้วยความเศร้านักล่ะ


“ ไม่ต้องมาชมหรอก เราก็ฟังอยู่ทุกวันนิ” ผมว่าก่อนจะเป็นคนจัดการไขประตูห้องพัก แล้วออกแรงผลักมันออกเพื่อที่ผมและคีย์จะได้เข้ามายังด้านใน หลังจากการแสดงจบลงผมและคีย์ก็มุ่งหน้ากลับมายังห้องพักทันที ผมก็สัญญากับคีย์ไว้แล้วเหมือนกันว่าจะช่วยตามหาซากวา คีย์เองก็ไม่ผิดสัญญากับผม แล้วผมจะผิดสัญญากับคีย์ได้ยังไงล่ะ



ผมและคีย์ก้าวผ่านเข้ามาในห้องก่อนที่คีย์จะแยกตัวออกไปที่ห้องนอนของซากวาก่อนเป็นอ
ันดับแรก ผมซึ่งไม่รู้จะเริ่มตามหาเจ้าเมี้ยวเจ้าปัญหานี้จากตรงไหนก่อนก็เลยได้แต่เดินไปเรื่
อยๆจนมาถึงมุมที่มีเปียโนที่ผมใช้เล่นเป็นประจำตั้งอยู่ แต่ภาพตรงหน้าแทบทำให้ผมเกือบหลุดเสียงร้องดีใจแทนใครอีกคนที่กำลังตามหาเจ้าแมวตัวน
้อยนี้อย่างเอาเป็นเอาตายให้จนได้ ภาพตรงหน้าคือซากวาของคีย์กำลังนอนหลับตาพริ้มอยู่บนเปียโนของผม และผมก็ไม่รีรอที่จะให้คีย์เป็นคนเดินมาหามันด้วยตัวเอง ผมจัดการรวบร่างเล็กๆนั้นขึ้นอุ้มก่อนจะวิ่งเข้าไปหาคีย์ถึงในห้อง



“ พี่ อ๊ะ! นั้นซากวา!!” คีย์เบิกตากว้างก่อนจะคว้าร่างของซากวาที่ดูเหมือนจะยังไม่ตื่นเต็มตาไปจากอ้อมแขนขอ
งผมแล้วเอาไปกอดอย่างรักใคร่ “ แกหายไปไหนมาห๊ะ! ฉันเป็นห่วงแทบแย่”


“ เมี้ยว!!!” เจ้าแมวน้อยร้องตอบก่อนคีย์จะหันมาทางผม


“ แล้วพี่ไม่แพ้ขนแมวแล้วเหรอ”


“ เออนั้นซิ” ผมเกาหัวตัวเองแกรกๆ “ สงสัยจะหายแล้วล่ะ เพราะคีย์รักมันมากว่าพี่แน่ๆเลย พี่เลยน้อยใจหายแพ้ขนแมวเลยเห็นไหม”


“พี่บ้าไปแล้ว”


THE END.

---------------------------------------------------------------

Comment

Comment:

Tweet