[SF] จักรยาน, Jonghyun x Onew

posted on 14 Jun 2010 22:30 by garfieldgoto
“ จงปั่นเร็วๆดิ” เสียงเจื้อยแจ้วของคนที่ทำหน้าที่ซ้อนจักรยานคันเล็กดังขึ้นแทบจะตลอดทั้งเส้นทางที่
สองข้างทางเต็มไปด้วยสีเขียวของต้นไม้ คนที่ทำหน้าที่ปั่นจักรยานคนเล็กยู่หน้าก่อนจะเอื้ยวตัวมาหาคนอายุมากกว่าที่นั่งอยู
่ทางด้านหลัง


“ ก็พี่อนยูตัวหนักอ่ะ” จงฮยอน หรือ คิม จงฮยอน เด็กน้อยวัย 6ขวบพูดอย่างเคืองๆ ‘ ปั่นเองก็ไม่ แล้วยังจะมาเร่งอีก’


“ งั้นพี่ปั่นเองก็ได้ จอดรถดิ”


ปึก!!!


หัวทุยๆของเด็กน้อยวัย 7ขวบกระแทกเข้ากับแผ่นหลังเล็กๆของคนขับจักรยานคันเล็กดังปึก คนตัวเล็กแต่อายุมากกว่าลูบหน้าผากตัวเองด้วยความเจ็บก่อนจะเงยหน้าขึ้นส่งสายตาเคือ
งๆไปให้คนตรงหน้า “ พี่เจ็บนะ”


“ ก็พี่บอกให้จงจอดเองไม่ใช่เหรอ ^^” จงฮยอนยิ้มอย่างอารมณ์ดี ก่อนจะออกแรงปั่นจักรยานคันเล็กที่มีพี่ชายข้างบ้านซ้อนอยู่ข้างหลังให้เคลื่อนที่ต่



“ ไอ้เป็ดบ้า” อนยูว่าก่อนจะทุบเบาๆที่หลังของน้องชายตัวโตอย่างเคืองๆ จงฮยอนหัวเราะชอบใจแทนที่จะเป็นเสียงร้องโอดครวญอย่างที่อนยูต้องการ


… ขนาดโกรธยังน่ารักเลย


“ พี่อนพูดไม่เพราะ จงจะฟ้องคีย์”


“ อย่านะ” อนยูร้องขึ้นอย่างตกใจ จนจงฮยอนอดขำกับท่าทางน่ารักๆของพี่ชายข้างบ้านของตัวเองไม่ได้ ถึงจะไม่เห็นหน้าของอีกคนในตอนนี้ แต่ถ้าให้ทาย หน้าพี่อนยูตอนนี้คงตลกพิลึก


“ เป็นพี่ แต่กลัวน้องไม่ไหวม้างงงง” จงฮยอนลากเสียงยาวอย่างล้อๆ ก็จะไม่ให้ล้อได้ยังไง พี่อนยูนะกลัวน้องชายที่ชื่อคีย์อย่างกับอะไรดี แต่จะว่าพี่อนยูกลัวคนเดียวซะที่ไหน เขาเองก็กลัวเหมือนกัน - -‘


ไอ้น้องชายคนนี้ดุยิ่งกว่าอะไรลองใครพูดไม่เพราะ(ต่อหน้า)เจ้านั้นซิ ไม่ตายดีแน่ … นี้แค่ 5ขวบนะ
แต่ขี้บ่นยังกะแม่บ้านวัย 40 ยังไงแหละ


“ หยุดพูดแล้วก็รีบปั่นเลย เพราะจงชวนพี่ออกมาเล่นเลยกลับบ้านเย็นเลยเห็นไหม” อนยูกล่าวโทษเด็กน้อยตรงหน้า


คนตัวโตอมยิ้มขำ “ ซิ่งเลยใช่ป่ะ…ได้คิมจงจัดให้” ว่าแล้วจงฮยอนก็เพิ่มแรงให้การถีบจักรยานคันเล็กของตัวเองให้เร็วขึ้น อนยูผละคว้าเอวเล็กๆของน้องชายตัวโตเพราะความตกใจ


“ พี่จะตกรถแล้ว” อนยูเอ่ยบอกอีกคนที่กำลังเมามันกับการปั่นจักรยานคนที่ตนเป็นคนซ้อนด้วยน้ำเสียงกลัว



“ ก็กอดเอวจงแน่นๆซิ ” จงฮยอนว่าพร้อมกับฉีกยิ้ม โดยที่อีกคนไม่เห็น และความเร็วของจักรยานคนเล็กที่ตอนนี้ก็ว่าเร็วกลัวเพิ่มความเร็วขึ้นไปอีกจนอนยูกลั
วจะเขาจะตกลงไปจริงๆ มือเล็กจึงกระชับอ้อมแขนของตัวเองกับเอวหนาของจงฮยอนอย่างที่อีกคนบอกโดยไม่คัดค้านแ
ม้แต่น้อย


จนความเร็วของรถค่อยๆลดลงเมื่อเด็กทั้งสองเข้าใกล้บริเวณบ้านของตน อนยูปล่อยมือออกจากเอวของคนตัวโตกว่า ก่อนจะกระโดดลงจากรถเมื่อรถหยุดนิ่งอยู่หน้าบ้านของตัวเอง



“ พี่อนยู!!!!!!!!!!” เสียงเล็กๆ ดังออกมาจากบ้านหลังใหญ่ ซึ่งตรงหน้าปรากฏภาพของเด็กน้อยวัย 5ขวบผิวขาวซีดที่กำลังยืนเท้าเอวมองมาที่พี่ชายทั้ง 2 คนอย่างเคืองๆ “ ทิ้งคีย์ไปเล่นที่สนามเด็กเล่นเหรอ”


อนยูสะดุ้งเฮือกเมื่อน้องชายตัวเล็กย่างกายเข้ามาใกล้ จงฮยอนหัวเราะลั่นกับท่าทางของพี่ชายแต่กลับกลัวน้องชายของตัวเองเสียยิ่งกว่าแม่


“ เอ่อ! พี่…”


“ พี่อนยูทิ้งคีย์ที่ไหน คีย์นั้นแหละนอนกลางวันไม่ยอมตื่นเองตั้งหาก” จงฮยอนว่า เด็กน้อยขมวดคิ้วก่อนจะทำท่านึกย้อนไปเมื่อไม่กี่ชั่วโมงที่ผ่านมา


“ แล้วทำไมไม่ปลุกอ่ะ คีย์ก็อยากไปเล่นกับพี่อนกับพี่จงนะT^T” คีย์ทำท่าเบะปาก นอนยูต้องคว้าเอาร่างเล็กๆของน้องชายเข้ามากอด


“ โอ๋ๆไม่ร้องนะครับ เดี๋ยวพรุ่งนี้เราไปเล่นด้วยกันนะ” อนยูว่า “ ชวนมินโฮไปด้วยก็ได้” เมื่อชื่อของเด็กข้างบ้านที่อายุเท่ากับคีย์ถูกเอ่ยขึ้น คนตัวเล็กก็ยิ่งเบะปากเข้าไปใหญ่ พร้อมกับส่ายหัวไปมา


“ ไม่เอา มินโฮชอบแกล้งคีย์”


“ แกล้ง ?” อนยูขมวดคิ้ว เพราะปกติมินโฮไม่ได้มีนิสัยขี้แกล้งสักเท่าไหร่


“ วันนี้ก็แกล้ง หอมแก้มคีย์จนช้ำไปหมดแล้วเนี่ย ;_;” คีย์ว่าก่อนจะใช้นิ้วจิ้มๆไปที่แก้มขาวๆของตัวเอง อนยูเบิกตากว้าง


“ จริงเหรอ! แล้วเจ็บมากไหมอ่ะมินโฮนี่นิสัยไม่ดีเลยแฮะ”


“ ฮ่าๆ” จงฮยอนที่เงียบฟังสองศรีที่น้องสนทนากันอยู่บนจักรยานคันเล็กของตัวเองระเบิดหัวเราะ
จนต้องเอามือกุมหน้าท้องตัวเอง


“ หัวเราะอะไรจง คีย์โดนแกล้งนี้น่าขำเหรอ” อนยูหันมาทำหน้าดุใส่คนเป็นน้อง


“ ใช่ๆ โดนแกล้ง โธ่! คีย์ของพี่น่าสงสารจัง” จงฮยอนว่าก่อนจะวองมือของตัวเองไว้บนเส้นผมสีน้ำตาลอ่อนของคีย์แล้วขยี้แรงๆ


“ไอ้พี่จงบ้า!!!” คนน้อยแผดเสียงขึ้น ก่อนจะเอามือตระคุบปากตัวเอง


“ คีย์พูดไม่เพราะ อย่างนี้ต้องโดนลงโทษนะ” จงฮยอนพูดขึ้นก่อนจะส่งยิ้มเย็นไปให้น้องชายตัวน้อย “ ใช่ไหมพี่อนยู”


“ ใช่ๆ” อนยูพยักหน้าเออออก่อนคว้าร่างของน้องชายแท้ๆที่กำลังจะวิ่งหนีกลับเข้าไปในบ้านเข้า
มาชิดกับตัวเอง


“ ไม่เอานะ อ๊ากกกก!!! ฮ่าๆๆๆ” เสียงหัวเราะดังลั่นทั่วบริเวณบ้านจนคนแม่ของคีย์และอนยูต้องรีบวิ่งออกมาดูนอกบ้าน


“ อนยู จงฮยอนทำไมไปจักจี้คีย์อย่างนั้นล่ะจ๊ะ” คนเป็นแม่ว่าก่อนจะอ้าแขนรับร่างของคีย์ที่หยุดออกมาจากอ้อมแขนของอนยูและจงฮยอน ก่อนจะวิ่งมาหาตน


“ คีย์พูดไม่เพราะ” อนยูว่า


“ พวกเราเลยทำโทษครับ” จงฮยอนพูดเสริมก่อนจะยิ้มอย่างอารมณ์ดี “ เนอะพี่อนยู”


“ จงฮยอนกินข้าวลูก!!!!!” เสียงคุณแม่บ้านข้างๆเรียกลูกชายตัวเล็กของตัวเองดังขึ้น จนจงฮยอนต้องเดินกลับไปที่จักรยานของตัวเองก่อนจะขี่เข้าไปในบ้าน แต่ก็ไม่ลืมที่จะบอกลาคุณแม่ของอนยูและคีย์ จนไปถึงคีย์และอนยูเองด้วย


“ เดี๋ยวพรุ่งนี้เช้าไปเล่นกันนะ” ว่าแล้วร่างเล็กๆของจงฮยอนก็หายเข้าไปในบ้านของตน อนยูและคีย์โบกมือลาเพื่อนข้างบ้านก่อนจะพาตัวเองหายเข้าไปในบ้านของตนด้วยเช่นกัน





*



13 ปีผ่านไป …



“ พี่อนยู ตื่นแล้วแล้วฮะ” คีย์เด็กหนุ่มวัย 18 ปีกำลังใช้แรงทั้งหมดในการลากพี่ชายแท้ๆของตัวเองออกจากที่นอนอย่างสุดความสามารถ


“ ขออีก 5 นาทีนะครับ” อนยูพี่ชายที่แสนดี แต่ก็แสนจะขี้เซาของตนเอ่ยขึ้นพร้อมกับชูนิ้วขึ้นกลางอากาศประกอบคำพูด


“ ไหนสัญญาว่าจะไปเที่ยวด้วยกันไงฮะ ลุกเลยนะพี่อนยู”


“ อ้าวยังไม่ตื่นอีกเหรอคีย์” จงฮยอนพี่ชายข้างบ้านที่แต่ก่อนเคยเล่นด้วยกันเปิดประตูเข้ามาในห้องนอนของสองพี่น้อ
งที่กำลังมีปัญหาใหญ่ คือ พี่ใหญ่ของกลุ่มกลับไม่ยอมตื่นซะอย่างนั้น


“ ใช่ฮะพี่จงฝากจัดการทีนะ คีย์จะไปเปลี่ยนชุด” เด็กหนุ่มว่าก่อนจะเดินหายออกไปจากห้อง


จงฮยอนยกยิ้มก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งข้างร่างของพี่ชายข้างบ้าน ที่ตอนนี้กำลังนอนขึ้นอืดอยู่บนเตียง


“ พี่!! ตื่นได้แล้วน่า” มือหนาเขย่าร่างของอนยูเบาๆ แต่ก็ไม่เป็นผลเมื่ออีกคนยังคงนอนนิ่ง และยังหลับได้เสมอต้นเสมอปลาย


“ ……..”


“ ไม่ตื่นผมจูบจริงๆนะ” จงฮยอนก้มกระซิบที่ข้างหูของคนอายุมากกว่าที่บัดนี้แปรเปลื่ยนสถานะมาเป็นคนรักอย่าง
นึกสนุก


“ เห้ย! ไม่ๆ โอเคพี่ตื่นแล้ว” อนยูกระเด้งตัวขึ้นจากที่นอนแทบจะทันที ก่อนจะรีบวิ่งหายเข้าไปในห้องน้ำ พร้อมกับบเสียงที่ตะโกนออกมาบอกอีกครั้ง “ ขอ 10 นาที”


“ นั้นขอเวลาหลับหรือเวลาอาบน้ำนะพี่” จงฮยอนพูดอย่างอารมณ์ดีพร้อมกับย่างก้าวไปที่หน้าประตูห้องน้ำ
“ ถ้าเกิน 10 นาทีผมจะเข้าไปช่วยอาบล่ะกัน”


“ ไม่เกินแน่ !!!” เสียงทุ้มนุ่มตอบกลับมาอีกครั้ง จนจงฮยอนอดขำไม่ได้


…คิดไม่ผิดซินะที่แอบคิดไม่ซื่อกับพี่อนยูมาตั้งแต่เด็ก …




*


“เห้ยไอ้มินโฮ” คนตัวเล็กพูดชื่ออีกคนด้วยความตกใจ เมื่อเห็นหน้าเพื่อนบ้านฝั่งตรงข้ามที่บัดนี้กำลังส่งยิ้มหวานมาให้ตน ดวงหน้าหวานหันไปยังพี่ชายทั้งสองของตัวเองก่อนจะอ่ยพูดอีกครั้ง “ คีย์ไม่ซ้อนจักรยานไอ้มินโฮนะ”


“ คีย์พูดไม่เพราะอีกแล้วนะครับ” มินโฮว่าอย่างยิ้มๆ ก่อนจะทำหน้าหงอยเมื่อคีย์หันกลับมาแวดใส่


“ ไม่ต้องมายุ่งเลยนะ” คนตัวเล็กว่า “ ใครเชิญนายมากันฮ๊ะ!”


“ ไม่เอาน่าคีย์ ทะเลาะกันมาตั้งแต่เด็กยังไม่เบื่ออีกเหรอ” อนยูแตะบ่าน้องชายตัวเองเบาๆ “ ถ้าคีย์ไม่ซ้อนจักรยานมินโฮงั้นคีย์ก็ต้องเดินแล้วล่ะ เพราะพี่ต้อง…”


“ ซ้อนท้ายพี่เท่านั้น” จงฮยอนพูดเสริมโดยทันที


“ ก็ได้ๆ ผมซ้อนท้ายไอ้มินโฮก็ได้” ว่าแล้วคนตัวเล็กก็เดินกระแทกส้นเท้าเดินไปซ้อนท้ายเพื่อนบ้านตัวสูงจนได้ มินโฮอมยิ้มก่อนจะเอี้ยวกลับมาหาคีย์


“ พูดไม่เพราะต้องโดนทำโทษรู้ไหมครับ”


“ ไอ้บ้า!!!”


รู้ไหมทำไมคีย์ถึงไม่ชอบมินโฮ เพราะ ทุกครั้งที่คีย์พูดไม่เพราะ คีย์จะโดนทำโทษ
และการทำโทษของมินโฮมันก็ช่างแตกต่างไปจากของพี่จงฮยอนและอนยูโดยชิ้นเชิง
เพราะการทำโทษของพี่อนยูและพี่จงฮยอนนั้นคือการ จักจี้ …



ส่วนของมินโฮนะ…


มันคือการ…


หอมแก้ม !!!!


คีย์เกลียดมินโฮจริงๆนะ …


END.

-------------------------------------

edit @ 14 Jun 2010 22:31:46 by การ์ฟิวส์

Comment

Comment:

Tweet